22/11/2009 - Güzel bir Cumartesiydi...

               Kapalıkapıların gitmesiyle oğluşlarımla başbaşa kaldık. Hava olağan bozuk günlerinde. Yağmur ve rüzgar hiç kesilmedi.

                Büyük oğluşu dershane servisine bi arkadaş götürecekti. Saat 6.45'de burdan çıkıp ilçeye inmeleri gerekiyordu ve minibüs 7 de kalkıyor..

Başkalarına yük olmak çok zor. Ağrıma gidiyor ama bu mahrumiyet bölgesinde herkes birbirine muhtaç.

Oğluşu kaldırdım, hava henüz tam olarak ağarmamıştı ve dışardaki fırtınayı anlatamam. Herşeyi toparlayıp, çantasını almış beklerken oğlum bende arkadaşı aradım. Çalan telefonu açan olmadı:( Hem cepten, hemde içhattan aramama rağmen anladım ki karı koca uykuya yenik düşmüşler:)

''Haydi oğluş! bizde geri yatalım bari''

Bugün dersleri kaçırdı ama olsun. Birde iyi yanından bakmak lazım, bu kötü havada kuzucuğum yollara düşecekti.

              Pazar başka bir arkadaş alacak ve dönüştede o bırakacak. Verilen sözlerin tutulmaması beni her zaman deli eder.

             Öğleden sonra ''dost'' geldi. Muhabbetin koyu kıvamına ererek güzel bir mantı ziyafeti çektik kendimize. Akşama kadar tıkındık desem yeridir.

Oyuncaklar salonun heryerine yayıldı, çocukların şen sesleri odalarda çınladı.

Dost, tam zamanında geldi ve onun gelişi banada çok iyi geldi.

              Kapalıkapılar az önce aradı. Anacığının hazırladığı akşam yemeğinden ve hazırlayacağı sabah kahvaltısından bahsetti, imrendim:)

Sımsıcak sobanın eşliğinde Ana sıcaklığı...

Ve aslında orda olmaya ne kadar çok ihtiyacım var:(

Bütün yazı ağustos böceği misali güle oynaya geçiren ben, şimdi mecburiyetten bir yere kıpırdayamıyorum. Yaz boyu çalışan karınca ise güzel bir kış tatilini çoktan haketti.

Gidişi hüzün, dönüşü bizim bayramımız olacak.

             Telefonumun rehberinde dahi adı DOST diye geçen, dostum...

              Ne iyi ettin de geldin, hoşgeldin.

              Yine gel, hep gel emi.

                                                                                 muhabbetle

20/11/2009 - ZOR ZAMANLAR

Bu yalnızlık, başka yalnızlık.

Bu sefer yolculuğa çıkan ben değilim, sensin. Uğurlamak ve arkada kalmak ne zormuş.

Gitmeli miydin? 

Evet

Gitmemeli miydin?

Evet

Anlatması hem zor hem kolay.

Yağmur var bugün. Hava olabildiğince soğuk. Kar bekliyor ilçe sakinleri. Sabaha kadar uğuldayan rüzgar, kestanelerin yapraklarını biraz daha dökmüş. Artık yamaçta ki evlerin çatıları görünüyor.

Ve bu fırtına devam ederse yarın yamaçtaki evler beni, ben onları görebileceğim ama- bu kimin umrunda!

Sen gittin.

Üzerimde çocukların ağırlığı. Hasta olmasalar diye dua ederek geçirdiğim saatler...

Sen yoksun ya! aksi bir durumda hangi kapıyı çalarım? kafamda kocaman bir soru işareti.

Herşeyimizi tamamladığını sanarak gittin!!...

Ama yerine ''SEN''  koymayı unuttun.

Sen olmadan bugün akşam olacak. Sen olmadan bir bayram yaşanacak. Gerçi ben alışığım adı bayram olan, bayramsızlıklara!

Gitmeliydin...

Zamanı gelmişti. Birbirimizi özleme umudu var içimde bu kez.

Sanırım birbirimize katlanamaz olduk. Fazlaca göze batar olduk ve fazlaca sinirli!!

Hayli uzun zaman oldu gidemedin bir türlü. Özlediler seni, özledin.

Şimdi zamanıdır gitmenin.

Ve, gittin.

İyi yolculuklar sevgilim.